Mały reportaż

Mały Reportaż

Spacerowałem po Sopocie w poszukiwaniu muz; udałem się do jakiejś knajpki. Z powodu przygnębienia miałem ochotę napić się czegoś mocniejszego i zamówiłem grog.

Dopijałem swoją szklankę, kiedy drzwi otworzyły się i wszedł kapitan. Wskazał na mnie palcem i powiedział krótko:

– Potrzebuję jakiegoś majtka.

Szklanka wypadła mi z ręki; pozwoliłem sobie wyrazić drobną obiekcję:

– Jestem tylko skromnym reportażystą, człowiekiem współczesnym i wrażliwym.

– Nic nie szkodzi. Zabieraj manatki, synu, i lepiej się pospiesz – odparł kapitan.

Niecałą godzinę później, pomimo wściekłej zawieruchy, byłem już na pełnym morzu.

– Dokąd płyniemy? – zapytałem jakiegoś szczerbatego kuternogę, którego zadaniem była opieka nad beczkami z rumem; jedyną odpowiedzią, jaką uzyskałem, był tajemniczy i niepokojący błysk w jego oku.

Ktoś zawołał, bym „zarefował fok”, ale odparłem, że nie rozumiem, i schowałem się za jedną z beczek.(…)

Postanowiłem, że zanim dołączę do bitki, poszukam jakiegoś bandaża. Próbowałem zasięgnąć języka, gdzie znajduje się apteczka, ale załoga była tak zajęta fechtunkiem, że dałem za wygraną i wróciłem do swojego suchego kąta.(…)

Ocknąłem się na jakiejś plaży, otoczony rupieciami. Zrozumiałem, że okręt zatonął. Zdaje się, że obok leżał kapelusz kapitana, który nie miał tyle szczęścia, co ja. „Głupi to ma szczęście” – pomyślałem.

Szczęśliwie chwilę później spotkałem przechodzącego plażą redaktora naczelnego i od razu podyktowałem mu całą tę zadziwiającą przygodę.

Autor: Tomasz Wiśniewski, Przekrój